W drodze na Reunion

28.1.13 Karolina 4Komentarzy

Środa. Za oknem -10 stopni C. Lekkie zmęczenie, ale też ekscytacja, bo w końcu nadszedł TEN dzień. Planowany od 15 miesięcy wyjazd na Reunion, był już na wyciągnięcie ręki. Pozostawało jedynie udać się na lotnisko (co z panikującym tatą, który wszystko widzi w czarnych barwach wcale nie jest takie proste), wsiąść do jednego samolotu, potem do drugiego i… Ale żeby nie było tak kolorowo, okazało się, że wizzair, którym miałyśmy lecieć razem z Clem z Katowic do Paryża, ma opóźnienie. Godzina, półtorej… Siedzimy, czekamy. Ogłoszenie: „ze względu na niewystarczającą liczbę miejsc w samolocie, pasażerowie proszeni są o zgłoszenie się do biura w terminalu A w celu przesunięcia lotu na inny dzień”. Zaczęło robić się ciekawie.
Idę do biura i pytam w jaki sposób będzie przebiegała selekcja pasażerów? Kolor oczu? Wzrost? IQ? Pani pyta, czy nadałam już bagaż. Jasne, siedzę od trzech godzin na lotnisku, bagaż już dawno pojechał do odprawy. No to dobrze, mogę mieć pewność, że w samolocie się zmieszczę. Gorzej z tymi, którzy dopiero przyjechali na lotnisko. Miałyśmy lecieć o 16h15. O 18h, po czterech godzinach oczekiwania, stałyśmy w kolejce do wejścia do samolotu, wśród zestresowanych podróżnych, którzy w obawie przed tym, że być może nie polecą, przestępowali z nogi na nogę i niecierpliwie oczekiwali na moment, kiedy wreszcie dopadną jakieś wolne miejsce w samolocie, przypną się pasem i… odlecą. 18h30 – w końcu jesteśmy w samolocie, w którym jest kilkanaście, jeśli nie kilkadziesiąt wolnych miejsc. W każdym razie sporo. Albo tyle osób przeniosło lot, albo obliczenia im się nie zgodziły, albo znaleźli większy samolot. Udało się. Koło 21h dolecieliśmy do Beauvais. Po nieudolnym łapaniu stopa (dałyśmy sobie 15 minut, jednak było ciemno, zimno i bardzo mało samochodów wyjeżdżało z lotniska) poszłyśmy na autobus (droższy z roku na rok, pamiętam jak płaciliśmy 10 euro, jakieś 6 lat temu. Teraz życzą sobie 16 euro w jedną stronę!).

 


W Paryżu spotkałam się z moim host bratem i jego współlokatorami, którzy przygarnęli mnie na noc. Czwartek spędziłam w towarzystwie Very z Pragi, która obecnie studiuje w Paryżu w ramach Erasmusa. Byłyśmy na jednym wykładzie w jej szkole, potem na obiedzie w studenckiej stołówce (za jedyne 3 euro! Już wiem gdzie od teraz będę się żywić w Paryżu, jako że nikt nie sprawdzał czy jestem studentką jakiejś paryskiej szkoły, czy nie ;)). Mały spacer po mieście, kilka zdjęć z balkonu akademika, w którym mieszka Vera i kierunek lotnisko.


Po południu spotkałam się z Marion i udałyśmy się kolejką RER na lotnisko Roissy-Charles de Gaulle. Nadałyśmy bagaże, pożywiłyśmy się przed długim lotem i poszłyśmy do odpowiedniego wyjścia, jako, że otwierali je już godzinę przed odlotem. Lecąc na Reunion półtora roku temu wybrałyśmy razem z Basią Corsair ze względu na najkorzystniejsze ceny biletów. W październiku szukając lotów ceny niestety nie różniły się za bardzo. Okazało się, że dopłacając 100 euro do biletu (co przy cenie, którą zapłaciłyśmy nie zmienia za wiele;)), możemy dodatkowo udać się na Mauritius lub Mayotte lub Madagaskar lub… Seszele, na które się zdecydowałyśmy. Loty z „multidestination” w swojej ofercie proponuje przewoźnik Air Austral.


Lot dłużył się niemiłosiernie. 11 godzin w samolocie, to strasznie długo. W prawdzie było sto razy wygodniej niż w tanich liniach lotniczych, ale i tak siedzenie w jednej pozycji przez kilka, kilkanaście godzin jest męczące. Na szczęście był duży wybór filmów, muzyki do słuchania, a rano, jak dolatywaliśmy mogliśmy mieć obraz z kamery, która była zainstalowana z przodu  i od spodu samolotu.

Główną atrakcją lotu były posiłki. Ostatnio Basia wysłała mi taki oto dowcip:
Różnica między lotem klasą biznes a economy?
W biznes:
- Chce pani kolację?
- Tak, a co jest do wyboru?
- Wegetariańskie, niskokaloryczne, koszerne, bezglutenowe...
Economy:
- Chce pani kolację?
- Tak, a co jest do wyboru?
- Tak albo nie.

Chociaż byłyśmy w klasie ekonomicznej, to bardzo miło się zaskoczyłyśmy. Już przy zakupie biletu mogłyśmy wybrać rodzaj posiłku, jaki chciałybyśmy zjeść. Można było za darmo zamówić aperitif (do wyboru były różne alkohole). Przystawka z łososia i makaronu, główne danie – kurczak, ziemniaki i warzywa, oczywiście ser pleśniowy i deser. Na śniadanie croissant, pieczywo, konfitury, serek biały, jogurt. I napoje. Do tego przez całą noc po samolocie chodziły stewardessy proponujące napoje (i chwała im za to, bo ze względu na wysokość, turbulencje i klimatyzację bardzo zatykało uszy i ciągle chciało się pić).

Nad ranem, po dziesięciu godzinach lotu, naszym oczom ukazała się czarna plama na ocenie. Im bliżej wyspy samolot podlatywał, tym więcej szczegółów mogłyśmy dostrzec. Góry, strome brzegi, drogi, w końcu rośliny i pas lotniska, na którym delikatnie wylądował samolot.
Chociaż była dopiero 10 rano na dworze panował straszny upał. +30 stopni, to nie to co -10 w Katowicach, czy chociażby 0 w Paryżu.
Na lotnisko przyjechał po nas Christophe – nasz CouchSurfer. Bardzo miło z jego strony, bo byłyśmy strasznie obładowane…

c.d.n. ...

4 komentarze:

  1. Karolinko,
    dzięki za cudowny opis. Czuję się jakbym była z Tobą, tylko coś tych drinków nie pamiętam:) Czekam na kolejne wpisy - mama

    OdpowiedzUsuń
  2. To się nazywa wyjazd! Przygody jeszcze zanim się wsiadzie do pierwszego samolotu... Bawicie się dobrze i tak jak Pani Mama czekam na kolejne wpisy!! Magda

    OdpowiedzUsuń
  3. Karonjo! :) Trzymam kciuki za całą wyprawę i czekam na dalsze relacje!! :)

    OdpowiedzUsuń
  4. No to lot wam się rzeczywiście trochę wydłużył, ale myślę, że było warto:) Dowcip o klasie biznes i economy świetny:D

    OdpowiedzUsuń